Van irritatie naar geluk

  • 0

Van irritatie naar geluk

Toen ik vanmorgen het feestelijke bericht op Facebook opende, meende de iPhone App mij te moeten vertellen wat ik een jaar geleden aan de wereld vertelde. Ik had de dag ervoor tijdens een korte wandeling foto’s gemaakt van zwerfvuil in Purmerend, daar een collage van gemaakt en die op Facebook gezet. In de reacties is nu nog te lezen dat ik het een onzalig idee vond om het zelf op te ruimen. Dat was iets voor mensen met een taakstraf. ‘Ik ben toch Gekke Gijs uit de tekenfilm niet?’ En in mijn eentje opruimen? Hahahahaha. Ja, voel eens aan je kont, zijn je hersenen naar beneden gezakt ofzo?

Een aantal maanden gebeurde er niets. Ik ergerde mij lekker verder, gaf de schuld aan de wereld in het algemeen en mijn medemens en de gemeente in het bijzonder. Ergens begin maart postte ik de foto opnieuw met het idee om een keer met een groep mensen zwerfafval te gaan rapen en dat bij de gemeente tijdens een raadsvergadering te dumpen. Zo, ik zou wel even een statement maken! Enthousiaste reacties van mensen die mee wilden klagen, maar weinig mensen die mee wilden doen. Er gebeurde dus weer lekker niks.

Dacht ik.

Een vriend van me vertelde dat hij met zijn gezin af en toe lekker ging opruimen in de buurt, iemand anders wees me er op dat je gratis grijpers kon halen bij de gemeente en mijn nicht in Den Haag wees me op #zwerfie-dag (voorheen “De Lente Verwelkomen”), waarbij mensen werd gevraagd een #zwerfie te maken. #zwerfie kende ik niet, was ook nog maar net geboren, maar aangezien ik die dag toch papadag had en het mooi weer was heb ik een vuilniszak aan de kinderwagen geknoopt en ben al fotograferend en rapend enigszins beschroomd door Purmerend gewandeld. Ik kreeg enthousiaste blije reacties en was gewapend met het antwoord “omdat het #zwerfie-dag is” voor als mensen kritische vragen zouden stellen waarom ik zo debiel deed.

Dat antwoord heb ik die dag niet hoeven geven, ik hoefde alleen maar vrolijk terug te groeten.

Vervolgens begon ik vaker te rapen. Ik haalde een grijper bij de gemeente, werd uitgiftepunt voor grijpers van het SVZO, twitterde er vrolijk op los, verzon #zwerfie-bingo, dat werd opgepikt en professioneel uitgewerkt, verzon mijn alter-ego Zwerfinator, kwam uitgebreid in de krant en op de radio, raapte vrolijk verder, mocht steeds meer Purmerenders begroeten die het ook gingen doen en een grijper bij me kwamen halen, leerde via internet steeds meer positieve mensen kennen die ook het #zwerfie-virus te pakken hadden, ging #zwerfie-rapend op pad met Mona Keijzer en ga zo maar door. Ik leerde zelfs over de plastic soep, een fenomeen dat ik helemaal niet kende en hoe makkelijk we die kunnen bestrijden. En ik zag mijn wijk schoner worden en blijven.

Allemaal kleine persoonlijke gelukjes.

Er is nog veel meer te vertellen, maar ik hou ook wel eens wat dingen voor mezelf. Het grootste geluk is natuurlijk dat ik zie hoeveel mensen een positieve omslag maken van klagen naar af en toe iets oprapen. Ik vraag niemand hetzelfde te doen als ik, een evangelist wil ik niet worden. Alhoewel dat soms moeilijk is. Tussen de grote hoeveelheden aan negatief nieuws word ik echter zo gelukkig van de mensen die positieve dingen doen, dat ik bijna blij ben dat er zwerfafval bestaat.

En toch hoop ik niet mijn tweejarige jubileum te hoeven vieren.

Ik zou pas echt gelukkig zijn natuurlijk als er volgend jaar gewoon helemaal geen zwerfafval meer ligt, onder meer doordat 25 procent van de mensen de gewoonte heeft om elke dag een #zwerfie te rapen.

En zelfs die mensen hoeven dat dan bijna nooit meer te doen omdat de wereld dan schoon is en blijft.

Zwerfinator

21 oktober 2014


Leave a Reply